Op 26 juli 2023 pleegt de presidentiële garde een staatsgreep in Niger. Sindsdien heeft de junta de Franse, Duitse en Amerikaanse militairen het land uit gestuurd, terwijl bijna 300 Italiaanse militairen nog in het land blijven. De nieuwe militaire leiders/bewindvoerders wenden zich tot Rusland en Turkije voor militaire samenwerking en hulp. Op regionaal vlak trekt Niger zich terug uit de bestaande multilaterale veiligheidsinitiatieven, maar versterkt het tegelijkertijd de samenwerking met militaire junta's in buurlanden Burkina Faso en Mali door de oprichting van de Alliance des Etats du Sahel (AES).
Niger kampt anno 2025 met een reeks veiligheidsuitdagingen: in de regio Tillabéri zijn er opstanden door Islamic State Sahel Province (ISSP) langs de grens met Mali en Nigeria, en door het aan Al Qaeda gelieerde Jama'at Nusratul Islam wal Muslimin (JNIM) langs de grens met Burkina Faso en Benin. JNIM en ISSP voeren hun activiteiten in de grensregio's op. Dit is vooral voelbaar in de regio Dosso en in het zuiden van de regio Tahoua. De zuidoostelijke regio Diffa wordt getroffen door de activiteiten van twee rivaliserende Boko Haram-facties, Jamatu Ahli is-Sunnah lid-Dawatai wal-Jihad (JAS) en Islamic State West Africa Province (ISWAP).
Een aantal trends kenmerken de veiligheidssituatie van Niger doorheen 2025: een stijging in het gebruik van drones door niet-statelijke actoren, economische oorlogsvoering als strategie van militante groeperingen met aanvallen op infrastructuur en aanvoerlijnen, en ontvoeringscampagnes gericht tegen buitenlanders, en tot slot een verschuiving van de activiteiten naar bevolkingscentra.
Tijdens de onderzoeksperiode van dit rapport, van 1 juni 2025 tot 28 februari 2026, tekent het Armed Conflict Location & Event Data Project (ACLED) 417 incidenten op in Niger met 1.597 dodelijke slachtoffers. Het aantal incidenten en dodelijke slachtoffers ligt hoger dan de door ACLED geregistreerde slachtoffers in dezelfde periode een jaar eerder (311 incidenten met 1.271 doden).
Battles, doelend op gevechten tussen twee (of meer) gewapende actoren, zijn goed voor 44 % van het door ACLED geregistreerde geweld. ACLED schrijft deze stijging toe aan gevechten om grondgebied waarbij jihadistische groeperingen hun macht trachten uit te breiden.
Bijna de helft (46 %) van het totale aantal geregistreerde geweldsincidenten heeft burgers als doelwit (civilian targeting), met 702 burgerdoden tot gevolg. De voornaamste verantwoordelijke voor dit geweld is ISSP. De defensie- en veiligheidstroepen, verwikkeld in gevechten met gewapende groepen, slagen er niet in burgers te beschermen. Zelfverdedigingsmilities, doorgaans georganiseerd langs etnische lijnen, lokken gewelddadige reacties uit van jihadisten.
De regio’s die het meest getroffen zijn door geweld zijn Tillabéri, Dosso (Dioundiou en Gaya) en Diffa (N'Guigmi, Diffa en Bosso). De jihadistische opstand in Niger is in essentie een rurale opstand, maar jihadisten richten zich steeds vaker op stedelijke centra, zoals onder meer de aanvallen op de luchtmachtbasissen in Niamey en Tahoua in de eerste maanden van 2026 tonen.
Eind 2025 huisvest Niger volgens de United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) 459.585 ontheemden (internally displaced people, IDP’s). De regio Tillabéri telt het hoogste aantal IDP’s (221.717).
Op het platteland hebben de jihadisten hun aanwezigheid verankerd via ideologische druk en economische afpersing. Diensten als onderwijs en gezondheidszorg lijden onder het geweld. Daarnaast is het geweld de belangrijkste oorzaak van voedselonzekerheid doordat mensen hun levensonderhoud verliezen na ontheemding en doordat beperkingen op de bewegingsvrijheid de toegang tot voedsel beperken. Het geweld hindert ook de levering van humanitaire hulp, al werpen ook de door de overheid genomen restrictieve maatregelen drempels op.
Politique de traitement
La politique définie par le commissaire général se fonde sur une analyse approfondie d’informations récentes et détaillées sur la situation générale dans le pays. Ces informations ont été recueillies de manière professionnelle auprès de diverses sources objectives, dont l’Agence de l’Union européenne pour l’asile (AUEA), le Haut-Commissariat aux réfugiés des Nations unies (HCR), des organisations internationales de défense des droits de l’homme, des organisations non gouvernementales, ainsi que la littérature spécialisée et les médias. Pour définir sa politique, le commissaire général ne se fonde donc pas exclusivement sur les COI Focus publiés sur le site du CGRA, qui ne traitent que de certains aspects particuliers de la situation du pays. Le fait qu’un COI Focus date d’un certain temps déjà ne signifie donc pas que la politique menée par le commissaire général ne soit plus d’actualité.
Pour examiner une demande d’asile, le commissaire général tient non seulement compte de la situation objective dans le pays d’origine à la date de la décision mais également de la situation individuelle et des circonstances personnelles du demandeur. Chaque demande d’asile est examinée au cas par cas. Le demandeur d’asile doit montrer de manière suffisamment concrète qu’il éprouve une crainte fondée de persécution ou court un risque réel d’atteintes graves. Il ne peut donc se contenter de renvoyer à la situation générale dans son pays mais doit également présenter des faits concrets et crédibles le concernant personnellement.
Pour ce pays, il n’y a pas de note de politique de traitement disponible sur le site Internet du CGRA.